Siedem numerów młodego niemieckiego DJ i producenta Klitbeats utrzymanych w duchu broken funk/instrumental hiphop . Szklaneczka czegoś zimnego, dobry spliff i na jakiś czas zapominamy o jesiennej aurze za oknem, zanurzając się w rozgrzanych jak lipcowy asfalt samplach i bitach, ciepłych trzaskach i wokalu Layonne w Gimme Good. Szczególnie polecam :)
The Prostitutes, brudne garażowe granie z Portugalii, w którym chłopaki łączą chropowate punkrockowe brzmienie z leciutkim, miękkim surf rockiem. God save The Prostitutes!
Trzynaście utworów które powstawały cztery lata, poddane starannej selekcji trafiły w końcu na Dead Line. Perfekcyjne tuny w klimacie atmospheric ambient/downtempo plus długa lista samplowanych wokalistów. Jak napisał koleżka z Nanolog - The perfect wake-up album for a Saturday morning...zgadzam się :)
Chciałem wrzucić kolejna płytkę Halo Effect ale niestety znam osoby u których po usłyszeniu owej ekipy występuje zjawisko absmaku muzycznego i trzeba sięgać po ciężkie dźwiękowe zajzajery żeby ów przypadłość zniwelować. Oszczędzę zatem bólu i zapodam coś jesiennego czyli pełnowartościowy psychedelic electro ambient w wykonaniu Amitron 7. Imponująca, wysmakowana elektronika, precyzyjnie cięte sample i odrealnione, szeleszczące tła. Narkotyczna momentami senna atmosfera albumu tworzy idealny soundtrack do obecnej pory roku. a ciepłe, hipnotyczne brzmienie przeniesie was mile stąd. Powiem tyle - takiej wizji nie stworzyłby nawet Juliusz Verne na bad tripie po grzybach halucynogennych.
Ten wpis powinien znaleźć się poniżej ale umknął gdzieś po drodze...Czternaście synthpopowych kompozycji utrzymanych w oldchoolowym klimacie i atmosferze ciemnych rytmów. Rzymianie grający uroczo w duchu wczesnego Depeche Mode i De/Visions.
Album zbudowany na szorstkich gitarowych dźwiękach, syntezatorach i intensywnym wokalu. Melodyjnie i oldschoolowo.
eine gitarre. ein gameboy. ein c64. zwei typen. space invaders samples. lagerfeuergeschrabbel. gameboygedudel. auch gesang mit dabei. lowtech. lo-fi. micro. porn. Chwytająca za serce opowieśc o smutnych robotach nasycona elektroniką, gitarkami i osmiobitowymi dźwiękami.
Cztery z ośmiu porywających historii o robotach, automatach, przestrzeni i samotności zremiksowane przez niemieckiego Dj'a i producenta Procacci. Opanowane, stonowane i z klasą.
Spojrzenie na dźwięki przez syntetyczny perwersyjny pryzmat. Album pełen inspiracji lifestylem i klimatem lat '70 - '80.
Porządnie oszlifowany remiks ostatniego albumu Chemicznych zagrany ze smakiem, pozbawiony turbulencji i w każdym calu dopieszczony. Jedenaście numerów z Push the button, poddanych obróbce przez kolektyw Djów, którzy wyszli z założenia że będzie to kolejny etap w rozwoju muzyki Chemicalsów a bracia Ed i Tom nie oponowali. Nie ukrywajmy, CB nie posunęli się za daleko z ostatnim albumem, co nie zmienia faktu, że panowie dysponują potężną paletą pomysłów. Moim skromnym zdaniem idealne uzupełnienie oficjalnego albumu. A na deser remiks singla Believe.
